شاید آخرینش نباشه ولی اولین خبر ازدواجیه که به خاطرش زار زار گریه کردم و اونقدر روی من تاثیر گذاشت که تو خیابون اشکهام جاری می شه. شاگرد محبوبم در گروه نوجوانان، نویده، دختر ۱۵ ساله ای که امسال موفق شد کلاس پنجمش رو تموم کنه به خانه بخت می ره. اگر چه فکر نمی کنم بخت با او یار بوده باشه. دختری مهربان، زیبارو، ساده دل و دارای روحی بزرگ. درک عمیقش از مفاهیمی که در گروه مطرح می کریم از استعداد نهفته اون خبر می داد. استعدادی که تا چند ماه دیگه به خاک سپرده می شه. اونقدر ایرانی ها سنگدل بودند که مدتی مانع مدرسه رفتنش شوند و در کوچه و خیابان با نگاه های سردشان دل کوچکش را بشکنند. مغازه دارها او را کثیف بخوانند و معلم مدرسه کودن خطابش کند. زبانشان فارسی است اما با فارسی ما کمی تقاوت دارد که این تفاوت مانع می شد با دیگر شاگردان برابری کند. نمی دانم این مشکلات برای شانه های کوچک او کم نبود که مردان خودخواه افغانی او را بین خودشان رد و بدل کنند. امیدوار بودم بتوانم کمکش کنم تا درسش را بخواند و ذهن و فکرش را رشد دهد اما هیهات که برای دختران اینگونه جوامع ازدواج پایان همه چیز است. پایان حداقل آزادی که پدرانشان به ایشان می دادند و پایان انسان دیده شدن. نمی دانم چه شرایطی در انتظار نویده است. ازدواج با مردی که دو برابر او سن دارد. امیدوارم مجبور نشود قبل از ۱۸ سالگی بچه دار شود. امیدوارم همسرش دست بزن نداشته باشد. امیدوارم مادرشوهرش در انتظار ورود یک کلفت جدید نباشد و امیدوارم این ازدواج به معنای قطع رابطه من و او نباشد. یک سال تمام با هم از صلح و دوستی حرف زدیم. از تاییدات خداوند صحبت کردیم و از خدمت به همنوعانمان. کمکش کردم امتحان ریاضی را پاس کند. با هم به پارک و سینما رفتیم. خندیدیم و با هم حفظ کردیم “ما برای ابراز محبت به یکدیگر خلق شده ایم.”

ببار ای ابر بهار
با دلُم به هوای زلف یار
داد و بیداد از این روزگار
ماهُ دادن به شبهای تار ای بارون 

ماه من رو به شب های تار دادن. به شب های تار. به شب های تار.

اين نوشته را برای دوستان خود بفرستيد